മുഖമില്ലാത്തവരുടെ ലോകം

കണ്ണടച്ചാൽ എനിക്കതു കേൾക്കാം:
ഒരു വലിയ തീഗോളം 
വിഴുങ്ങാനായി 
പാഞ്ഞടുക്കുന്നതിന്റെ ആരവം 
അടിച്ചു വീശുന്ന കാറ്റിനെല്ലാം
കരിഞ്ഞ മാംസഗന്ധം 
പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്കെല്ലാം ചുവപ്പുനിറം 
എത്ര സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിട്ടും 
പല മുഖങ്ങളും വ്യക്തമല്ല 
ഇടയ്ക്കെപ്പോയോ 
എന്റെ മുഖം അപ്രത്യക്ഷമായി 
മുഖം കാണാത്തതു കൊണ്ട് 
എത്ര കണ്ണാടിയാണ് 
ഞാൻ എറിഞ്ഞുടച്ചത് 
ഡയോജനിസിന്റെ പ്രേതം 
ഇടയ്ക്കിടെ സ്വപനത്തിൽ വന്നു 
എന്റെ മുഖം 
കളഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു
വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിലേക്ക്‌ 
നയിക്കുന്നതു സാത്താനാണ്‌ 
പിന്തുടർന്നേ പറ്റൂ ..