വെളിപാടുപുസ്തകം

കലങ്ങി മറിഞ്ഞൊഴുകുന്നു
നിയതിയുടെ നിഗൂഢ സ്ഥലികളിലൂടെ
ഘോരവേദനാ പുളച്ചിലുകൾ

അപ്പോഴും പിടിവിടുന്നില്ല
അപാരതയുടെ  നീലനാഭിച്ചുഴിയിൽ നിന്ന്
കടഞ്ഞെടുത്ത തേനും
നറുഭാവനത്തിന്റെ നിലാമിനുപ്പും

ഫണം വിടർത്തി
ദംശിക്കാൻ
പിന്തുടരുന്നു മരുദാഹം.
അലക്കൈകൾ നീട്ടി
ചേർത്തു പിടിക്കാൻ
വിദൂരത്തിലിരമ്പുന്നൊരു കടൽ.
തുറന്നു വരുന്നു...
പ്രജ്ഞയുടെ വെളിപാടുപുസ്തകം

ചില അസത്യങ്ങളായ സത്യങ്ങൾ

മലമുകളിൽ നിന്നും താഴേക്ക്‌ നോക്കി
'ഇറക്കമെന്ന' സത്യത്തെക്കുറിച്ച്
ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്നുണ്ടൊരാൾ
അപ്പോൾ താഴെ നിന്നു
മലമുകളിലേക്ക് നോക്കി
'കയറ്റമെന്ന'സത്യത്തിനു
അടിവരയിടുകയായിരുന്നു മറ്റൊരാൾ
ഇതിനിടയിലൂടെ,ആരും കാണാതെ
ആപേക്ഷികതയുടെ മുണ്ടും തലയിലിട്ടു
ഒരു യഥാർത്ഥ സത്യം
നടന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു

പകലിന്റെ ചിതയിൽ നിന്നും
രാത്രി ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റപ്പോൾ
ചില അശുഭനക്ഷത്രങ്ങൾ
ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു;
അതേ രാത്രിയുടെ ചിതയിൽ നിന്നു
വീണ്ടും പകൽ
ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുമെന്ന സത്യമറിയാതെ

തൊണൂറ്റി ഒമ്പത് ആളുകൾ ചേർന്നു
ഒരു അസത്യത്തെ സത്യമാക്കിയപ്പോൾ
എതിർത്ത ഒരു നിഷേധിയുടെ വായിലേക്ക്
നുണക്കൊട്ടാരത്തിലെ കിങ്കരന്മാർ
വിഷചഷകം നീട്ടുന്നുണ്ട്

ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലെ
തടവറയിൽ നിന്നും മുഴങ്ങുന്ന
ഭ്രാന്തില്ലാത്ത ഭ്രാന്തന്റെ
അർത്ഥഗർഭമായ ചിരികളിൽ
പുറത്തുള്ള പല ഭ്രാന്തന്മാരുടെയും
ഉടുതുണികൾ അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ട്‌

ഇതാ ഒരാൾ....
കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു ,മനനം ചെയ്തു
നഷ്ടലാഭങ്ങളുടെ തുലാസ്സിൽ
തൂക്കി നോക്കി മാത്രം
ചില കടിഞ്ഞൂൽ  സത്യങ്ങൾ
വിളിച്ചു പറയുന്നു ...
അതേ സമയം
തൊട്ടടുത്ത്‌ ആളി കത്തുന്ന
ഒരു വലിയ
സത്യത്തിന്റെ ചിതയിൽ
കൈ പൊള്ളാതിരിക്കാൻ
അയാൾ ആവതും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്  ...

ഈ നീണ്ട രാത്രികൾക്ക്  അവസാനമില്ലേ ?
ഒരു അരുണോദയമുണ്ടാകില്ലേ ?
ആവോ ...
ചിലരൊക്കെ അങ്ങനെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് ...

ഇരുളും വെളിച്ചവും

അസ്നിഗ്ദ്ധമാമൊരീ രാവിന്റെ കൈകളിൽ
സ്നിഗ്ദ്ധമാം ദ്യോതനം മാഞ്ഞീടവേ,
സംഭീതി പൂണ്ട വിഹംഗങ്ങളൊക്കെയും
സംഭ്രാന്തിയോടെയൊതുങ്ങി നിശ്ശബ്ദരായ്‌!

രാവിന്റെ നേർത്ത സ്വനങ്ങളെൻ ശ്രോതസ്സിൽ
പിന്നിട്ട വിരഹാർദ്ര കാലത്തിൻ തേങ്ങലായ്..
പാരിതിലെങ്ങും തമസ്സിന്റെ കോട്ടകൾ
ഇനി,നിശ്ചയം,നിഷ്ഫലം കർമ്മകാണ്ഡം !

പോയി മറഞ്ഞെല്ലാ ജ്ഞാനോദയങ്ങളും
അന്യമായ് ബൌദ്ധിക വൃക്ഷത്തണലുകൾ..
മേവുന്നു ചുറ്റിലും വൈചിത്ര്യ പൂർണ്ണമായ്
അഖിലചരാചര സ്പന്ദങ്ങളൊക്കെയും..

പെറ്റു വളർന്നോരീ മണ്ണിതിലന്യനായ്
തീർന്നിടും നേരമെൻ ഉണ്മ വെടിയുന്നു !
ഉണ്മയില്ലാത്തൊരു അസ്ഥിത്വം പേറിയീ
മന്നിതിലന്യനായ് മേവിടാമോ ?

മന്ത്രിച്ചിടുന്നാരോ കാതുകളിൽ പേർത്തും
സമയമായ് ഈ വീണാ നാദം നിലയ്ക്കുവാൻ ..
നിദ്ര തഴുകാത്തൊരീ രാത്രി ഞാനെന്റെ
തുച്ഛമാം ജീവിതഭാണ്ഡമഴിച്ചിടാം !

ആരോരും കാണാത്തൊരാ സ്വപ്നഭൂമിക
കനിവോടെയീയെന്നെ കാത്തു നിൽപ്പൂ..
ആരാമ ശാദ്വല തീര്‍ത്ഥസ്ഥലികളിൽ
അവിരാമമവിരാമം മേളിച്ചിടാം ..

മുട്ടിടുന്നാരോയെൻ പൂമുഖവാതിലിൽ !
അറിയാമതാരെന്നെനിക്ക് മാത്രം ..
ഝടിതിയില്‍ ചെന്നു ഞാൻ വാതിൽ തുറക്കവേ
നിഴൽരൂപം കേറിയകത്തു വേഗം !

ആരുനീയാരുനീയെന്നൊരു ചോദ്യത്തി-
നൊട്ടും പ്രസക്തിയില്ലെന്നാകിലും ,
ആരുനീയെന്നു ഞാൻ ചോദിച്ച മാത്രയിൽ
‘ നിഴലാണ് ഞാൻ നിന്റെയെന്നുത്തരം ‘ !

‘ ഇക്കണ്ട കാലമതൊക്കെയും ഞാൻ നിന്റെ
നിഴലായി കൂടിയെൻ കൂട്ടുകാരാ ..
വയ്യെനിക്കേവം മടുത്തു ഞാനീയാത്ര
പഞ്ചാത്മകം വിട്ടു കൂടെ വരൂ ..

ഭൌതികഭാണ്ഡങ്ങളെല്ലാമഴിച്ചു ഞാൻ
ഇരുളീലിറങ്ങിയനുഗമിച്ചു ..
ഞങ്ങളനന്തനിശീഥിനിക്കപ്പുറം
നിത്യനിതാന്ത മയൂഖം പൂകി ..!

വാക്കർത്ഥങ്ങൾ
(ഇവിടെ ഉദ്ദേശ്യം)

അസ്നിഗ്ദ്ധ-സ്നേഹമില്ലാത്ത
ദ്യോതനം-പ്രകാശം
വിഹംഗങ്ങൾ-പക്ഷികൾ
ശ്രോതസ്സ്-ചെവി
(സ്രോതസ്സ് -ഉറവിടം)
പഞ്ചാത്മകം-ശരീരം

പ്രണയവും മരണവും

ഹൃത്തിൻ  അഗാതമാം താഴ്വരയിൽ
നട്ടു നനച്ചോരാ സ്വപ്നങ്ങളെ,
പ്രാണനിൽ നിന്നും പിഴുതു മാറ്റി
പിരിയുന്ന നേരമിലാത്മാവുകൾ
ചൊരിയുന്ന കണ്ണുനീർ തുള്ളികളാൽ
അറിയുന്നു പ്രണയം പ്രണയമെന്നു

ജീവിന്റെ കേദാര ഭൂവിൽ സ്വയം
വേരുകളാഴത്തിലാഴ്‌ത്തിക്കൊണ്ട്
അള്ളിപ്പിടിച്ചോരാ  പ്രാണവൃക്ഷം
തുള്ളിപ്പിടഞ്ഞു പൊരിഞ്ഞുക്കൊണ്ട്
അല്ലലാൽ നീറിപ്പിടഞ്ഞീടുമ്പോൾ
അറിയുന്നു മരണം മരണമെന്ന്

പകൽ മാഞ്ഞിടുംന്നേരം രാത്രിയെത്തും
പ്രണയം നിലക്കുകിൽ മരണമെത്തും
കൂരിരുൾ വീഥിയിൽ ദീപമായി
മിന്നിത്തിളങ്ങിടും പ്രണയമെന്നും
തുടികൊട്ടുമിടനെഞ്ചിൻ താളമായി
പ്രണയമേ,വാഴ്ക നീ,എന്നുമെന്നും

അറിവുകളും പൊരുളുകളും

ഒരു വേള വണ്ടുകളെല്ലാം
ചത്തൊടുങ്ങിയാല്‍
സൗന്ദര്യവര്‍ദ്ധക വസ്തുക്കളെല്ലാം
തീര്‍ത്ഥാടനത്തിനു പോകും .
വരാത്ത വണ്ടുകള്‍ക്കു വേണ്ടി
സൗരഭ്യം പൊഴിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ മാത്രം
വിഡ്ഢികളാണോ പൂക്കള്‍!
**************************************
പരിണാമത്തെ കൊന്നു ജീവിപ്പിക്കുന്ന                                                      സ്റ്റീഫെന്‍ ജെയ് ഗൌള്‍ഡ്‌ ' .                                                                   'കണ്ടെത്താ കണ്ണി'  തേടി ചന്തക്കു പോകുന്നു
  റിച്ചാര്ഡ് ഡോക്കിന്‍സ് !
കണ്ണ് കൊണ്ട് കേള്ക്കുകയും
കാതു കൊണ്ട് കാണുകയും
ചെയ്യുന്നത് മറ്റൊരു ഉല്പരിവര്‍ത്തനം .
ഇങ്ങനെ തിരുത്താം :                                                                    'കണ്ണുണ്ടായാല്‍ പോര കേള്ക്കണം
കാതുണ്ടായാല്‍ പോര കാണണം'  *************************************
ആമ ഒരിക്കല്‍ ചക്കയിട്ടപ്പോള്‍
മുയലിനെ കിട്ടി
എന്ന് വെച്ച്
ഓട്ടമൽസരത്തില്‍ വിജയിച്ച                                                                  'കേവല യാദൃശ്ചികത'                                                                ഒരവകാശമാക്കാമോ ?
***********************************
പവിഴത്തൂലിക പൂന്തേനില്‍ മുക്കി
പനിനീര്‍ദളങ്ങളിലെഴുതിയ പ്രണയം
മരണത്തിന്റെ നിഴലായി മാറുന്നു ..
മരണത്തിന്റെ മരണം പ്രണയത്തിന്റെ ജനനം !
മരണത്തിന്റെ ജനനം പ്രണയത്തിന്റെ മരണം !
************************************
കാലം
ഒരു പോക്രിച്ചെക്കനാണ് !
ചിലരെ കൊഞ്ഞനം കാട്ടി
ചിലരെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി ...
കാലം
പ്രണയ പാരവശ്യത്തോടെ
പുല്‍കുന്ന ഒരു കാമുകിയാണ് ..
കാലം
ചിലപ്പോള്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാരെപ്പോലെ
ചിലര്ക്കൊക്കെ തണല്‍വിരിക്കും ..
അവിഹിതമായി പലതും കൊടുക്കും ...
************************************
സ്നേഹം ഒരു അണുബാധയാണ് ..
പെട്ടെന്ന് പെരുകിപ്പെരുക്കും ..
അതിനെ ചെറുക്കാനുള്ള
അണുനാശിനിയാണത്രേ വെറുപ്പ്‌ ..!

പൂച്ചകള്‍ കരയുന്നതിലെ ഗുട്ടന്സ്

മ്യാവൂ ...മ്യാവൂ ...
പരമ്പരാഗത രീതിയില്‍ കരഞ്ഞ പൂച്ചയുടെ
തലമണ്ടക്കിട്ടൊരടി കൊടുത്തു കൊച്ചുമോന്‍;
അവനു ന്യായീകരണമുണ്ട് :
പൂച്ചക്കരച്ചിലിനു വേണ്ടത് താളമല്ല ,
ആധുനിക രീതിയില്‍
ഭാവുകത്വത്തോടെ കരയാന്‍ കഴിയണം ...
അങ്ങനെ, ചാള കണ്ടപ്പോള്‍
ഭാവുകത്വത്തോടെ കരയാന്‍ തുടങ്ങിയ
പൂച്ചയുടെ തലമണ്ടക്കിട്ട് ഭാര്യയും കൊടുത്തു ;
അവള്ക്കും ന്യായീകരണമുണ്ട് :
മുമ്പൊക്കെ പൂച്ചയുടെ കരച്ചില്‍ കേട്ടാല്‍
ചാള ഒന്നല്ല ;
രണ്ടെണ്ണം കൊടുക്കാന്‍ തോണുമായിരുന്നു !
ഇപ്പോള്‍ അതിന്റെ ആക്രാന്തം മൂത്ത
കരച്ചില്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍
എറിഞ്ഞോടിക്കാന്‍ തോണുന്നു..!
അങ്ങനെ ,
സ്വയരക്ഷക്കു വേണ്ടി പൂച്ച ,
നവഭാവുകത്വത്തോടെ,ദുര്ഗ്രാഹ്യമായി
ആധുനിക്കോത്തര രീതിയില്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി ..!
മ്യോഹൂയ് ...മ്യോഹൂയ്...
മനസ്സിലാകാത്തതുക്കൊണ്ട്
ഇപ്പോള്‍ ആര്ക്കും പരാതിയില്ല !
പിന്ക്കുറിപ്പ് :
ഇങ്ങനെ കരയുന്ന പൂച്ചകളുടെ എണ്ണം
കേരളത്തിലെ ഡിഗ്രിക്കാരേക്കാളും കൂടുതലായി ..!

നന്ദി...നന്ദി

പൊരിയുന്ന മനസ്സിലെ എരിയുന്ന കനവുകള്‍
ചൊരിയുന്ന നോവുകള്‍ ഇടറുന്ന തൊണ്ടയില്‍
തകരുന്ന വാക്കായി തളരുന്ന നോവായി
വിളറിയ നാക്കിലെ പതറുന്ന താരാട്ടായ്
കരയുന്ന കുഞ്ഞിനു സാന്ത്വന ഗീതിയായ്
അല്ലലാല്‍ നീറിപ്പിടഞ്ഞുള്ളോരമമ തന്‍
പിടയുന്ന മനസ്സിന്റെ വ്യാപ്തിയറിയുവാന്‍
ഉതകുന്ന മാപിനിയുണ്ടോയീ ഭൂവിതില്‍..!?
അങ്ങിനെയുള്ളോരാ,അമ്മതന്‍ മുന്നില്‍ ഞാന്‍
ആദരാല്‍ നന്ദി തന്‍ പൂത്താലമേകുന്നു...

ഉരുകുന്ന സൂര്യനില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന നെഞ്ചോടെ
ഒഴുകും വിഴര്‍പ്പിനെ അപ്പമായ്‌ മാറ്റിയെന്‍
ജഠരാഗ്നിയെന്നും ശമിപ്പിച്ചോരച്ഛനും
ആദരാല്‍ നന്ദി തന്‍ പൂത്താലമേകുന്നു...

ജീവിത വഴികളില്‍ യാതനയാലെ ഞാന്‍
നീങ്ങിടും നേരമില്‍ തണലായി ,താങ്ങായി
വന്നൊരാ മാലോകര്‍ക്കൊക്കെയുമിന്നു ഞാന്‍
ആദരാല്‍ നന്ദി തന്‍ പൂത്താലമേകുന്നു...

തരുമോയെന്‍ ബാല്യം

തരുമോ നീ കാലമേ തിരികെയെന്‍ ബാല്യത്തെ
പകരം ഞാനേകിടാമിന്നിന്‍ സമൃദ്ധികള്‍

തിരികെ ലഭിക്കുകില്‍ ആ നല്ല നാളുകള്‍
വീണ്ടുമെന്‍ ചേതസ്സിന്‍ അങ്കണം പൂത്തിടും
തിരികെ ലഭിക്കുകില്‍ ശാന്തി തന്‍ നാളുകള്‍
വീണ്ടുമീ പാഴ്മരം ചൂടിടും മലരുകള്‍
ഒരു കൊച്ചു സുപ്തി പോലെന്മനോദർപ്പണ-
വീഥിയില്‍ വിരിയുന്നു ആ നഷ്ട കൈശോരം

തരുമോ നീ കാലമേ തിരികെയെന്‍ ബാല്യത്തെ
പകരം ഞാനേകിടാമിന്നിന്‍ സമൃദ്ധികള്‍

ഞാവല്‍പ്പഴംത്തേടി ബാലകന്മാരൊത്തു
കുന്നിന്‍മുകളിലലഞ്ഞു നടന്നതും
ചറ പറ പെയ്യുന്ന മഴയില്‍ നനഞ്ഞതും
തുരു തുരെ വീഴുന്ന മാങ്ങ പെറുക്കിയും
കണ്ണന്‍ച്ചിരട്ടയില്‍  മണ്‍പുട്ടു ചുട്ടതും
മിന്നി മറയുന്നുവെന്‍മനോവീഥിയില്‍

തരുമോ നീ കാലമേ തിരികെയെന്‍ ബാല്യത്തെ
പകരം ഞാനേകിടാമിന്നിന്‍ സമൃദ്ധികള്‍

മുറ്റത്ത് ചെളിവെള്ളമണ കെട്ടി നിര്‍ത്തിയ
കാഴ്ച കാണ്‍കെയുമ്മ വടി കൊണ്ട് വന്നതും
തോട്ടുവക്കില്‍പ്പോയി പൂക്കളീറുത്തതും
ഞാറ്റു കണ്ടത്തില്‍ പരലുകള്‍ തപ്പിയും
അല്ലലതൊട്ടുമലട്ടിയില്ലേവര്‍ക്കും
സുന്ദരമായൊരാ നാളുകള്‍ മാഞ്ഞു പോയ്‌

തരുമോ നീ കാലമേ തിരികെയെന്‍ ബാല്യത്തെ
പകരം ഞാനേകിടാമിന്നിന്‍ സമൃദ്ധികള്‍

ഇന്നൊരു ലോകമെന്‍ കൈകളില്‍ തന്നാലും
ഇല്ലെനിക്കാകുമേ സന്തോഷമായിടാന്‍
പൊള്ളുന്ന പകലിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങളില്‍
ഇന്നിതാ മരണത്തിന്‍ ശയ്യയില്‍ മൂല്യങ്ങള്‍
നൈതിക മൂല്യങ്ങളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു പോയ്‌
നരകമായ്‌ തീർന്നല്ലോ ജീവിതം മണ്ണിതില്‍

തരുമോ നീ കാലമേ തിരികെയെന്‍ ബാല്യത്തെ
പകരം ഞാനേകിടാമിന്നിന്‍ സമൃദ്ധികള്‍

ആർക്കിന്നു വേണമീയുരുകുന്ന ജീവനം
ആർക്കിന്നു വേണമീ കാഞ്ചനത്തളികകള്‍
ആർക്കിന്നു വേണമീയെരിയുന്ന നെഞ്ചകം
ആർക്കിന്നു വേണമീ പൊരിയുന്ന മാനസം
ആർക്കിന്നു വേണമഴലിന്‍ കിരീടങ്ങള്‍
ആർക്കിന്നു വേണമീ മായികക്കാഴ്ചകള്‍

തരുമോ നീ കാലമേ തിരികെയെന്‍ ബാല്യത്തെ
പകരം ഞാനേകിടാമിന്നിന്‍ സമൃദ്ധികള്‍

ആയുസ്സു പുസ്തകത്തിലെ ഏടുകള്‍ അപഹരിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍

ആത്മാവിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്ന
കോണ്ക്രീറ്റ് കാടിന്റെ
ചൂട് താങ്ങാനാകാതെ പുറത്തു ചാടി
വെറുതെ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍,
മുന്നിലുള്ള റോഡിലൂടെ
കുന്നും കാടും പുഴയും
ലോറികളില്‍ കയറിപ്പോകുന്നു !
അപ്പോള്‍,.നാളെത്തെ മരുഭൂമിയില്‍ നിന്നും,
അന്യഗ്രഹങ്ങള്‍ തേടി പരക്കം പായുന്ന
ഐന്‍സ്റ്റീന്റെ പിന്മുറക്കാരുടെ
ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും,
തൊണ്ട വരണ്ട ഒരു പക്ഷിയുടെ ആര്‍ത്ത നാദം
എന്റെ കാതുകളില്‍ വന്നലച്ചു !
തിരിച്ചു കോണ്ക്രീറ്റ് കാടിലേക്ക് കയറിയപ്പോള്‍ ,
എന്റെ ആയുസ്സു പുസ്തകത്തിലെ
ഏടുകള്‍ പകുതിയും
ആരോ അപഹരിച്ചത് കണ്ടു ഞെട്ടി ..!

നീയും ഞാനും

അലയുന്ന കടലിന്റെ
പതറുന്ന ചുണ്ടിലെ
തകരുന്ന പാട്ടായി നീ 

പൊരിയുന്ന വെയിലിന്റെ
എരിയുന്ന മനസ്സിലെ
കരിയുന്ന കനവായി ഞാന്‍

ഉരുകുന്ന മഞ്ഞിന്റെ
പിടയുന്ന ഓർമയിൽ
ഉണരുന്ന കുളിരായി നീ

ചൊരിയുന്ന തേന്മഴ
പകരുന്ന ഹർഷങ്ങൾ
തിരയുന്ന വേഴാമ്പൽ ഞാൻ

ഇടറുന്ന നെഞ്ചിലായ്
പടരുന്ന ചിന്തയിൽ
പുകയുന്ന കാറ്റായി നീ

ഒഴുകുന്ന പുഴയിലെ
അഴുകാത്ത ശവമായി
തുഴയുന്നു പിന്നെയും ഞാന്‍

ചുവക്കുന്ന സന്ധ്യയില്‍
കുതിക്കുന്ന മോഹമായ്
കിതക്കുന്ന രാത്രികള്‍ നീ

തിളക്കുന്ന ലാവയില്‍
തുടിക്കുന്ന നെഞ്ചുമായ്
തകരുന്ന പര്‍വ്വതം ഞാന്‍.

പരിശുദ്ധ യാമിനി

പൂമാനം പൂത്തു തളിർത്തൊരു രാത്രിയിൽ
പൂന്തിങ്കൾ മെല്ലെയണഞ്ഞു പാരിൽ
പൂഞ്ചോല മഞ്ജീരധ്വനികൾ മുഴക്കവേ
പാതിരാപക്ഷികൾ പാട്ടു പാടി
പൂമുറ്റം പൂമുല്ല സൗഗന്ധപൂരിതം
പൂങ്കാറ്റിൻ ചുണ്ടിൽ മധുരഹാസം
പൂമെത്ത നീളെ വിരിച്ചു കൊണ്ടങ്ങിനെ                                          പൂമ്പൊയ്കയാരെയോ കാത്തു നിൽപ്പൂ
പൂന്തേൻനിലാക്കച്ച ചുറ്റി മഹിയൊരു
പുതുനാരിയായി ചമഞ്ഞീടുന്നു
പാരിതിലെങ്ങുമനുരാഗ ദ്യോതിസ്സിൻ
പൊൻപ്രഭയേവം പരിലസിപ്പൂ
പുളകം ചൊരിയുമീ സ്വർഗ്ഗീയകാഴ്ചകൾ
പുതു പുതു സ്വപ്നങ്ങളേകീടുന്നു
പാവന ശോഭന സ്നേഹാമൃതത്തിന്റെ
പുഷ്പാസവം ഞാൻ നുകർന്നീടുന്നു
പൂങ്കാറ്റിലാടുന്ന ഭൂമി തൻ പൂഞ്ചായൽ
പുളകോദ്ഗമം മമ മാനസ്സത്തിൽ
പരിശോഭയേകുമീ പരിശുദ്ധ യാമിനി
പുലരാതിരുന്നെങ്കിലെന്നു മോഹം
പുളകിതമാക്കുമീ കാഴ്ചകളൊക്കെയും
പ്രജാമയൻ തന്ന വരപ്രസാദം
പുംഗവൻ തന്നുടെ പാദാംബുജങ്ങളിൽ
പ്രാർത്ഥനയാലെ ഞാൻ നീങ്ങിടട്ടേ
പൊള്ളുന്ന പകലിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ
പ്രാപിക്കാനൊട്ടുമെനിക്കു വയ്യാ
പരിശോഭയേകുമീ പരിശുദ്ധ യാമിനി
പുലരാതിരുന്നെങ്കിലെന്നു മോഹം...

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ

മകനേ...

എന്റെ  അവയവങ്ങൾ 

ഒന്നൊന്നായി   നീ പിഴുതു മാറ്റിയപ്പോൾ,

സകല ചരാചരങ്ങൾക്കുമായി 

ഭാഗിക്കപ്പെട്ട കാലമനസ്സിന്റെ 

സഹനത്തിന്റെ ശാദ്വലങ്ങളിലാണ് 

അഴലിന്റെ നിഴൽത്തുളകൾ വീണത്‌ 

മകനേ...

എന്റെ ശരീരത്തിലേയ്ക്കുള്ള 

ആർത്തിയുടെ ഓരോ അധിനിവേശവും 

കാലത്തിന്റെ തളിർക്കൂമ്പുകളിൽ 

നിന്റെ ദുരയേൽപ്പിച്ച പുഴുക്കുത്തുകളാണ് ...

കാലവളർച്ച മുരടിയ്ക്കും മുമ്പ് 

വെള്ളരിപ്രാവുകളെല്ലാം ചത്തു വീഴും  

ആട്ടിൻത്തോലണിഞ്ഞ 

പഴയ ചെന്നായ പുനർജ്ജനി നേടും ...

മകനേ ...

അമ്മ തീവ്രപരിരക്ഷാ വിഭാഗത്തിൽ 

ജീവനു വേണ്ടിയുള്ള അവസാന കുതിപ്പിലാണ് ..

ഒന്നോർക്കുക ...

നിത്യനിതാന്ത ശൂന്യതയുടെ തമോഗർത്തങ്ങൾ 

ആദ്യം വിഴുങ്ങുന്നതു വെളിച്ചത്തെയായിരിക്കും 

പ്രഹേളികയുടെ പ്രളയ ജലത്തിൽ 

ജീവനു വേണ്ടി ഒന്നു പിടയുവാനുള്ള 

അവകാശം പോലും നിനക്കുണ്ടാവില്ല ..

ഇത്,സ്വയം എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ജന്മപത്രിക !

മേഘകുസുമങ്ങൾ

പൂക്കൾ വിതറി വഴികൾ നീളെ -എന്നെ
എതിരേറ്റതെന്തിനു വാസന്തമേ
മോഹങ്ങളേകി മനസ്സകമിൽ -വീണ്ടും
സ്വപ്‌നങ്ങൾ പൂത്തു തളിർത്തതെന്തേ
ഞെട്ടിയുണർത്തുന്നു ചിലയോർമ്മകൾ -എന്നെ
തട്ടിയുണർത്തുന്നു നൊമ്പരങ്ങൾ
പൊട്ടിപ്പോയൊരു ബാന്ധവങ്ങൾ -ഇനിയും
ഒട്ടിച്ചു ചേർക്കുവാനാവതില്ല
'ഇന്നലെ' കണ്ടൊരാ രമ്യഹർമ്മ്യങ്ങൾ -ഇന്ന്
കണ്ണീരിൻ ഭൂവിലെ തടവറകൾ
'ഇന്നെന്ന' സത്യത്തിൻ മുള്ളുകളാൽ-ദേഹം
നൊന്തു പിടയുന്നുവാസകലം
'നാളെ'യൊരോമൽ പ്രതീക്ഷ മാത്രം-വാഴ്വ്
മണ്ണിൽ ശ്വാശ്വതമല്ല ,സത്യം
കനവേ..നീയിനി പോയീടുക -കനിവാൽ
മന്മനം ശാന്തമായ് തീർത്തീടുക
ചിന്തിക്കും മർത്യനു തുഷ്ടിയേകാൻ -ഇവിടെ
എന്തുണ്ട്? പാരിതിലൊന്നുമില്ല
ദുഃഖം പ്രപഞ്ചത്തിൻ സ്ഥായിഭാവം -ഇടയിൽ
മേഘകുസുമങ്ങൾ,സന്തോഷങ്ങൾ

കൊതുകു ജയിക്കും കൊതുകു ഭരിക്കും

 

 

 

 

 

 

 

 

എരിപിരി കൊണ്ട വേനൽക്കാലം 

പല്ലുമിളിച്ചു നിന്നൊരു നേരം 
വെള്ളം! വെള്ളം! മന്ത്രത്താൽ ജനം 
തളർന്നു കിടന്നു മയങ്ങും നേരം 
ശറപറ പെയ്തു മണ്‍സൂണെത്തി ! 

ഇനി തുടങ്ങാമാഘോഷങ്ങൾ
പതിവിൻ പടിയുള്ളാചാരങ്ങൾ

എലിപ്പനി, കോഴി, തക്കാളിപ്പനി
ചിക്കൻ ഗുനിയ, ഡെങ്കിപ്പനിയും
വ്യാധികളാധികൾ മാറാവ്യാധികൾ
താങ്ങി കൊണ്ടീ പാവം കൈരളി
കിടുകിടെ നിന്നു വിറച്ചീടുന്നു ...

ബാറിൻ മുന്നിലെ തിക്കിത്തിരക്കുകൾ
ഇപ്പോൾ ആതുരശാലക്ക് മുന്നിൽ !

കേട്ടു മടുത്തൊരു കോമഡി വീണ്ടും
കേട്ടു കോൾമയിർക്കൊണ്ടു അടിയൻ
മാലിന്യമുക്ത കേരളമെന്നൊരു
കോമഡി കേട്ടു കരയാനാകുമോ ?

കുറ്റം പരയരുതൊട്ടും തന്നെ
പാവം നമ്മുടെ അധികാരികളെ
ഗ്രൂപ്പ് വഴക്കും തമ്മിൽത്തല്ലും
രതിരഹസ്യ വിഴുപ്പുമലക്കി
നേരം വേണ്ടേ നാട് ഭരിക്കാൻ !

അഖില ലോക കൊതുകു സംഗമം
കൊച്ചിയിൽ തന്നെ നടന്നീടട്ടെ
ഇതര പട്ടണ കൊതുകുകളെല്ലാം
ഏറ്റു പാടി നടന്നീടട്ടെ ...
കൊതുകു ജയിക്കും കൊതുകു ഭരിക്കും
ചോര കുടിച്ചു മദിച്ചു നടക്കും ! 

 

 

അശ്രുപൂജ

പൂനിലാ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞൊരു രാത്രിയിൽ
താമരപ്പൊയ്ക മയങ്ങുന്ന രാത്രിയിൽ
ശീതക്കാറ്റെങ്ങുമലയുന്ന രാത്രിയിൽ
എന്നുടെ നിദ്രയെ ഭംഗിച്ചു കൊണ്ടൊരു
കുഞ്ഞിളം പൈതലിൻ കുഞ്ഞിളം തൊണ്ടയിൽ
നിന്നു,മുതിരുന്ന രോദനം വന്നെത്തി !

മന്മനമാകെയശാന്തി വിതറിയോ-
രാരോദനം വന്ന വഴി തേടിയെത്തവേ
അമ്മ തൻ നിശ്വാസ ചൂടിൽ മയങ്ങേണ്ട
പിഞ്ചിളം കുഞ്ഞൊന്നഴുക്കുചാലിൽ കാണ്മൂ !
ചോരയും ചെളിയും പുരണ്ടൊരാ മേനിയിൽ
നൃത്തമാടീടുന്നുറുംമ്പുകളെമ്പാടും ...

 
എന്തെന്തു പാപം, നീ,ചെയ്തു പൂമ്പൈതലേ ?
ഏതു ശിലകളാൽ നിർമ്മിത ഹൃദയനും
അലിവു ചുരത്തിടുമീക്കാഴ്ച നിശ്ചയം !
ജീവന്റെ വിത്തേകി മാഞ്ഞൊരാ അച്ഛനും
അത് നൊന്തു താങ്ങി നടന്നൊരാ അമ്മയും
മേവുന്നു മാന്യരായാമോദത്താൽ ...!

പ്രഹർഷം തേടിയ ശുഭയാത്രയിൽ
അശുഭമായ്‌ വന്നൊരു പഞ്ചാത്മകം !
ഒരു നറും സ്വപ്നവുമായ് വന്ന കുഞ്ഞിനെ
കാലമെതിരേറ്റഴുക്കുചാലിൽ ...
പണിയട്ടെ സമ്പന്ന സംസ്കാര മുദ്രകൾ
തെളിയട്ടെയിങ്ങിനെ സംസ്ക്രിതികൾ !

നിശ്ചേഷ്‌ടൻ,ഈ എന്നെ ദൃഷ്ടനാക്കി
പൈതലിൻ ജീവൻ പറന്നു പോയി !
സംവത്സരങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു പോയെങ്കിലും
മനസ്സിലൊരു കുഞ്ഞിൻ തേങ്ങൽ കേൾപ്പൂ..!
തപിക്കും മനസ്സാലൊരശ്രുപൂജ
ബാഷ്പാംബു മഷിയാക്കി ഈ വരികൾ ...

തനിയേ നമ്മൾ

വലിയൊരീ ലോകത്ത് തനിയേ മേവും
ഏകാന്ത പഥികരാണല്ലോ നമ്മൾ ...
തമസ്സിൻ അനന്തമാം ഭൂവിൽ നിന്നും
മന്നിതിൽ വന്നതു തനിയേ നമ്മൾ ...
ജീവിത വീഥിയിലങ്ങോളമിങ്ങോളം
എകരായ് യാത്ര തുടർന്നിടുന്നു...
മൃത്യുവിൻ ഗുഹ തേടി പോകുമ്പോളും
എകരായ് തന്നെ നാം നീങ്ങിടുന്നു ...
എങ്കിലുമൊരുവേള ഏകരല്ലന്നൊരു
മിഥ്യാഭ്രമം നമ്മെ ബാധിക്കുന്നു !
തീവ്രമാം സ്നേഹത്തിൻ മായിക പ്രഭയാലെ
ഏകരല്ലന്നൊരു തോണൽ മാത്രം !
മധുര മനോഹര രാഗമീ ജീവിതം
പാടാനറിയുന്നവർക്കു മാത്രം !
പാട്ടറിയാത്തവർക്കൊക്കെയും ജീവിതം
വാനരൻ കയ്യിലെ പൂമാലകൾ ..!

സമയം പുറകോട്ടു ചരിച്ചെങ്കിൽ..

ചങ്കിൽ കുരുങ്ങിയ
വാക്കിന്റെ ഭ്രൂണങ്ങൾ
ഒരു വേളയായ്
വരാം ചാപിള്ളകൾ !
നെഞ്ചിൽ കനത്തുള്ള
മഞ്ഞിന്റെ കട്ടികൾ
കണ്‍കളിൽ വറ്റാ-
ത്തൊരുറവയാകാം..
പാതയിൽ കാണുന്ന
മുള്ളൂകളൊക്കെയും
കാൽകളിൽ കൊണ്ടു
മുറിഞ്ഞു പോകാം ..
നോവിന്റെ വേവുകൾ
കനലാകും കനവുകൾ
എരിയുന്ന ചിന്തയിൽ
നീറി പിടഞ്ഞിടാം ..
നീതിത്തുലാസുകൾ
ദീനം പിടിപ്പെട്ടു
ദൈന്യതയാൽ മെല്ലെ
കണ്‍കളടച്ചിടാം ..
ചിന്ത തൻ ഭാരങ്ങൾ
ഒന്നിറക്കാനൊരു
പാഴ്മര തണൽ
പോലും കാണുന്നില്ല !
വീണ്ടും പിറകോട്ട്
സമയം ചരിക്കുകിൽ
ആശ്വാസമോടെ ഞാൻ
ശൂന്യനാകും ..!

കാപട്യം

മന്മനോ,വീണയി,ലള്ളി,പ്പിടിച്ചു,ക്കൊ-
ണ്ട,ഗ്നിയായ് പടരുന്ന കാപട്യത്തെ
മായ്ച്ചു കളഞ്ഞെന്നെ മോക്ഷ പഥം പൂകാൻ
അഖിലാണ്ട നായകാ തുണയേകണേ...

കാപട്യമെങ്ങും നിറഞ്ഞൊരീ ഭൂതലം
കനിവിൻ വരത്തിനായ് കേണിടുന്നു...
ഹിംസയിൽ ജീവിത,മൂട്ടി,യുറപ്പി,ച്ച-
ഹിംസ തൻ മന്ത്രങ്ങളോതിടുന്നു !
കത്തും പകയുടെയഗ്നി ഹൃദയത്തിൽ
ആളിച്ചു,മേവുന്നു, സൗഹൃദത്തിൽ !

തസ്കര,വീരന്മാരെ,മ്പാടു,മെമ്പാടും
ജനസേവകന്റെ,യുടുപ്പ,ണിഞ്ഞീടുന്നു !
ക്രൂരത ജീവിത താളമായ് തീർത്തവർ
അണിഞ്ഞു നടക്കുന്നു കാരുണ്യമേലങ്കി !
നിന്ദ്യനും നീചനും മാന്യനായ് മാറുന്നു ...
മാന്യന്മാരൊക്കെയും നിന്ദിതരാകുന്നു ...

ലുബ്ധൻമാരൊക്കെ നടത്തുന്നു ഭാഷണം
ഔദാര്യം വാക്കാൽ ചൊരിഞ്ഞീടുന്നു ...
സംഹാര മൂർത്തികൾ ശാന്തി തൻ ജാഥയിൽ
ശാന്തരായ് മുൻനിര നിന്നീടുന്നു ...!
ആരാണ് കപടന്മാ,രാരാ,ണെതിരാളി
ഒന്നുമീയിരുളിൽ തെളിയുന്നില്ല

മന്മനോ,വീണയി,ലള്ളി,പ്പിടിച്ചു,ക്കൊ-
ണ്ട,ഗ്നിയായ് പടരുന്ന കാപട്യത്തെ
മായ്ച്ചു കളഞ്ഞെന്നെ മോക്ഷ പഥം പൂകാൻ
അഖിലാണ്ട നായകാ തുണയേകണേ...

ആസന്നമരണരായ രണ്ടു രോഗികള്‍

    ആസന്നമരണയായ് പുഴ തേങ്ങിടും നേരം
    ആശ്വാസിപ്പിക്കാനണഞ്ഞു കാട്
    ആശ്ലേഷമോടവരങ്ങിനെ നിന്നപ്പോള്‍
    ആ രംഗം കണ്ടൊരു കാറ്റും തേങ്ങി ...
    മാനുജര്‍ തന്നുടെ പീഡനമേറ്റൊരു
    കാടിനും നില്‍ക്കുവാന്‍ ആവതില്ല
    എങ്കിലും പുഴ തന്റെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍
    സാകൂതമങ്ങിനെ കേട്ടു നിന്നു :
   
    'മാരിവില്‍ പൊന്‍പ്രഭയാവാഹിച്ചങ്ങിനെ
    നാണം കുണുങ്ങി ഞാനൊഴുകിടുമ്പോള്‍
    പൂക്കള്‍ ചൊരിഞ്ഞെന്നെയെതിരേറ്റു നീ, അന്ന്
    എല്ലാമൊരോര്‍മയായ് തീര്‍ന്നുവല്ലോ ...
    ദാഹനീരേകിയും വിളകള്‍ നനച്ചിട്ടും
    സേവിച്ചു ഞാനേറെ മാനുജരെ
    പെട്ടന്നൊരു നാളില്‍ കാമാര്‍ത്തിയോടവന്‍
    എന്നുടെ താരുണ്യം കൈക്കലാക്കി !
    കുശലം പറഞ്ഞെന്നെയൂറിച്ചിരിപ്പിച്ച
    വിപിനങ്ങളൊക്കെ തുടച്ചു മാറ്റി
    വ്യവസായശാലകള്‍ കൊണ്ടെന്റെ പാര്‍ശ്വങ്ങള്‍
    ശബ്ദമുഖരിതമായി പിന്നെ ...
    കിളികള്‍ തന്‍ മധുരമാം കാകളി മാഞ്ഞപ്പോള്‍
    യന്ത്രഞരക്കങ്ങള്‍ കേട്ടു തേങ്ങി
    താരുണ്യം പൂവിട്ടോരെന്നുടെ ഗാത്രത്തെ
    മാലിന്യത്താലവര്‍ മ്ലേച്ചമാക്കി ...
    വ്യവസായശാലകള്‍ തള്ളുന്നു  മാലിന്യം;
    അറവുശാലകളും കൂടെ ചേര്‍ന്നു
    ആശുപത്രി മാലിന്യം,മത്സ്യാവശിഷ്ടങ്ങള്‍
    എല്ലാംക്കൂടെന്നില്‍ വിഷം നിറച്ചു !
    രാസമാലിന്യങ്ങള്‍ കുന്നു കൂടിയപ്പോള്‍
    വായുവിന്‍ അളവും കുറഞ്ഞു പോയി
    മണ്ണെല്ലാമൂറ്റിയവരെന്റെ മാറിടം
    ആഴത്തില്‍ കുത്തി മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു !
    'കോളിഫോം' പോലുള്ള മാരകാണുക്കളാല്‍
    സംഹാര മൂര്‍ത്തി ഞാനൊഴുകിടുമ്പോള്‍
    എമ്പാടുമെമ്പാടും ജീവന്‍ പൊലിയുന്നു
    മാനുജരൊന്നുമറിയുന്നില്ലേ   ?
    വ്യാധികള്‍ വ്യാധികള്‍ മാറാത്ത വ്യാധികള്‍
    എങ്ങും പടര്‍ന്നു പിടിച്ചിടുന്നു !
    ജീവിക്കാനാകുമോ കുടിനീരൊന്നില്ലെങ്കില്‍
    നാളുകള്‍ നാലിലുമേറെയായി !
    ഇരുന്നിടും കൊമ്പു മുറിക്കുന്ന മര്‍ത്യാ,നീ
    ഇത്തിരിയെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിടൂ !
    തണ്ണീര്‍ത്തടങ്ങളെ കാത്തിടു മര്‍ത്യ,നീ
    ജീവന്‍  കുരുക്കണം നാളെയെങ്കില്‍ ...'
   
    പുഴ തന്റെ കദനങ്ങളോതി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍
    കാടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി മെല്ലെ :
   
    'എന്നുടെ വിരിമാറില്‍ ഏഴയകോടെ നീ
    കളകളമോടെയൊഴുകിടുമ്പോള്‍
    കണ്‍ക്കുളിര്‍ക്കോരുമാ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍
    ആനന്ദാശ്രുക്കള്‍ പൊഴിച്ചിട്ടുണ്ട്  !
    മാലിന്യം കൊണ്ട് നിന്‍ ദേഹം കറുത്തപ്പോള്‍
    മാരികളെങ്ങും പരന്നു പാരില്‍
    പുഴവെള്ളം കൊണ്ടു നനക്കും കൃഷിയിടം
    മാരകാണുക്കള്‍ തന്‍ കേന്ദ്രമായി !
    അധികാരി വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഒത്താശ ചെയ്യുമ്പോള്‍
    കഴുകന്‍മാരെല്ലാം മുടിച്ചു തീര്‍ക്കും ...
    വേണം പൊതുജന മുന്നേറ്റമെമ്പാടും
    തടയുവാനീവക ചെയ്തികളെ ...
    അറിയേണമേവരും ജീവജലത്തിന്റെ
    സംരക്ഷണമെന്ന കര്‍ത്തവ്യത്തെ ...
    തടയേണമേവരും ഈ വക ചെയ്തികള്‍
    അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതം ശുന്യമാകും !
    ശേഖരിച്ചീടണം സംഭരണികളില്‍
    മഴവെള്ളമെത്രയും കൂട്ടുകാരെ ...
    മാലിന്യ പ്ലാന്റുകള്‍ സ്ഥാപിച്ചിടാത്തൊരു
    ശാലകളെല്ലാമടച്ചിടണം !
    അധികാരി വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ കണ്‍ത്തുറന്നീടണം
    ഉള്ള സംവിദാനം സജ്ജമാക്കൂ ...
    നിയമങ്ങലെത്രയും ഉണ്ടു നമ്മുക്കിന്നു
    പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍  ത്രാണിയുണ്ടോ ?

വേദപുസ്തകത്തിലെ ലിഖിതങ്ങൾ മാഞ്ഞപ്പോൾ

ആകാശത്തോട് പിണങ്ങിയ ഭൂമി
വിറക്കാൻ തുടങ്ങി ...
കടൽ അലറാൻ തുടങ്ങി ...
രാത്രിയുടെ ദംഷ്ട്രകളേറ്റു
മുറിവേറ്റു ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങിയ പകലിനു
സൂര്യൻ അടുത്ത കൂട്ടുകാരനായി !
അപ്പോൾ വേദപുസ്തകത്തിലെ
ലിഖിതങ്ങൾ മാഞ്ഞത് കണ്ട
ഒരു കുരുവിയുടെ ഹൃദയം തേങ്ങി ...
ത്രിശൂലങ്ങളും കുരിശുകളും ചന്ദ്രക്കലകളും
ചോരക്കൊണ്ട് ഉന്മൂലന സിദ്ധാന്തം രചിച്ചപ്പോൾ
തെരുവിന്റെ മൂലയിൽ വടി കുത്തി പിടിച്ചു നിന്ന
വൃദ്ധനായ പ്രതിമയുടെ ഹൃദയം രണ്ടായി പിളർന്നു !
കദറുകളും ചെങ്കൊടികളും ചോരമഷിയിൽ
പുതിയ തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ മെനഞ്ഞു !
ധർമവും നീതിയും പുസ്തകത്താളുകളിൽ
മരിച്ചു വീണു:നീതിദേവത അവരോടൊത്തു മയങ്ങി !
അപ്പോൾ ഒരു കറുത്ത മേഘം
സൂര്യനെ മറച്ചു ...
അത് കണ്ട
ചെകുത്താൻ ചിരിച്ചു ...